sponsorverslaving

Aruba is verslaafd aan sponsoren. Vrijwel alle activiteiten in het openbare leven worden grotendeels financieeel gesteund door de industrie, het bedrijfsleven en/of door overheidsbedrijven. Zonder sponsoren geen activiteit. Carnaval, vistoernooien, sportverenigingen, tentoonstellingen, hulpverleningsinstanties, politieke partijen, en noem maar op, zijn verslaafd aan sponsoren. En men vindt dat heel gewoon. De eerste actie bij elk evenement is het melken van de sponsoren. Vele tientallen malen per jaar wordt aangeklopt bij de olieraffinaderij, de bierbrouwer, de telefoonmaatschappijen, de importeurs van alcoholische- en frisdranken, de verffabriek, de transportbedrijven, de bouwmaterialenhandel, de hoveniersbedrijven, de grotere detailhandel, enzovoort. De sponsoren zijn hier uiteraard niet blij mee, maar weigeren te worden gemolken heeft zo z'n consequenties. Alles is met alles verweven in een kleine gemeenschap, en je weet nooit hoe en wanneer je goodwill, je benodigde vergunning, of medewerking anderszins, wordt gemanipuleerd.
Hoe het eiland eruit zou zien als het van dit soort verslaving zou genezen weet niemand. Het hele openbare leven met al zijn feesten zou de eigen broek moeten ophouden, dus ik vermoed dat het er wat minder feestelijk zou toegaan. Vooraf zullen er wellicht ernstige onthoudingsverschijnselen zijn. Mogelijk is het echter een verademing als eenieder de ander open en blij in de ogen kan kijken zonder ergens toe verplicht te worden of zijn.