ik ben (even) belangrijk

Ik ben kennelijk belangrijk dezer dagen, want ik krijg heel veel post, brochures en e-mail boodschappen van politici van alle signatuur en kleuren. Ze spreken me netjes met twee woorden aan, vragen naar mijn mening en mijn ideeen, naar wat ik graag veranderd en verbeterd wil zien en hoe zij mij daarbij van dienst kunnen zijn. Geen enkele moeite is hen teveel. Ik geniet natuurlijk van al die aandacht, want ik weet dat het niet echt is, maar een mooie droom die ophoudt zodra de stemlokalen op 25 september om 19.00 uur gesloten zijn. Hoe voelt dat, wilt u weten? Nou, stelt u zich een paleis vol met de mooiste en lekkerste hoeren voor, die jou allemaal willen verwennen met hun speciale talenten, en die je aandacht geven zoveel je maar wilt. Kunt u zich inleven? Wetend dat u straks weer buitenstaat? Berooid en ontnuchterd als de drang weg is? Nou, zo voelt dat. Het enige echte eraan is de hoerigheid van die mensen. Ze zijn teleurgesteld en rancuneus als hun charmes jou niet hebben kunnen verleiden, en de winnaar van je aandacht is je de volgende ochtend allang vergeten. Totdat het hele hoerentoneel weer opnieuw begint. Zucht! Zouden die mooie dromen in het vervolg niet wat langer kunnen duren h.h. politici?