Aruba voedselexporteur?

Het gaat niet zo goed bij onze zuiderburen op het continent. In het weekeinde en aan het eind van de maand zien we steeds meer mensen van het vaste land komen winkelen op Aruba. Deze bezoekers gaan echter niet naar de juweliers of de kledingwinkels. Ze kopen uitsluitend primaire levensbehoeften. Zaken als meel, bakolie, poedermelk en babyvoeding gaan met vliegtuigen en schepen vol naar het zuiden. En niet omdat het hier zo goedkoop is; nee, omdat het daar niet meer voldoende te verkrijgen is. Er gelden bij onze buren namelijk vastgestelde verkoopprijzen voor basisvoeding. En die prijzen worden vastgesteld op een zodanig laag niveau dat er niet voor kan worden geproduceerd. Consequentie is dat land niet meer wordt bezaaid, groenten en fruit niet meer worden geoogst, runderen niet meer worden gemolken, varkens, geiten en schapen niet meer op de markt komen, etc. Waar Aruba in het verleden (en nog) deels afhankelijk was van importen van verse voedingswaren uit het buurland, gaat er thans steeds meer stapelvoedsel naar toe. Voor ons Arubanen heeft dit als consequentie dat we steeds vaker voor lege schappen in de supermarket komen te staan, en dat er door ontstane schaarste aan voedingswaren steeds meer prijsverhogingen worden doorgevoerd. Mede omdat de lonen op Aruba kunstmatig laag worden gehouden (in dit aspect weten regering en bedrijfsleven elkaar kennelijk goed te vinden!) wordt het voedingspatroon voor het merendeel der mensen die afhankelijk zijn van een inkomen in florins of US-dollars daardoor steeds problematischer, en raken zij meer en meer aangewezen op het "junkfood"-circuit. Als dit zo blijft doorgaan zal er, mede door toedoen van andere aspecten die van invloed zijn op de kosten van levensonderhoud, op den duur onvrede ontstaan die kan ontaarden in onlusten, en daar is niemand bij gebaat. Het is dus zaak waakzaam te zijn, en waar mogelijk bijtijds te anticiperen.