mijn politieke partij?

Mijnheer Jorg heeft volkomen gelijk met zijn visie op de locale politiek. Zie Volkskrant 20 juni 2008. Wij in Aruba zien dit allesondermijnende gedoe al jarenlang met lede ogen aan; we willen het graag anders en beter. Maar we durven niet genoeg op te treden tegen de gevestigde orde omdat deze de touwtjes stevig in handen heeft, en omdat er nimmer met open vizier wordt gestreden. Alles gebeurt stiekem. Als jij je nek uitsteekt verliest je moeder of je oom zijn/haar baantje bij de overheid, ook al zijn ze de best gekwalificeerde kracht voor het werk. En dat blijft zo zolang het grootste gedeelte van de bevolking slecht geschoold is en slecht ge-informeerd wordt (er zijn natuurlijk wel slimmeriken, maar die verlaten ijlings het eiland als ze iets van hun leven willen maken). De enige legale manier om veranderingen in deze politiek te bewerkstelligen is het houden van verkiezingen voor de volksvertegenwoordigers in de Staten.
Het is verbazend, maar toch zijn er bij statenverkiezingen steeds weer integere en capabele personen bereid een nieuwe partij op te richten met het doel de rotzooi op te ruimen en er eindelijk een goed georganiseerd land van te maken met recht en rechtvaardigheid voor iedereen. Maar het zijn slechts enkelingen, die het niet alleen kunnen. Zij zijn afhankelijk van medestanders. Soms zijn het goede medestanders, mensen waar je wat aan hebt. Dikwijls zijn het medestanders met een eigen agenda. Opportunisten dus die graag meeliften op het kunnen en kennen en de populariteit van een lijsttrekker (kijk voor de grap nog eens naar het "aangroeisel" van de partijen die aan de verkiezingen van 2005 hebben meegedaan).
Een van de mogelijke groepen die invloed zou kunnen hebben op de gang van zaken bij de volgende verkiezingen (2009) is OPPA, de vereniging van gepensioneerde Arubaanse ambtenaren. Een club van ruim duizend "krasse knarren", aangestuurd door Paul van Niel, die zich door geen enkele politieke factie in de hoek laat zetten. Maar tot dusver hebben zij geen politieke aspiraties getoond.
Het gevolg van dit alles is dat ik een politiek ontheemde ben op Aruba. Ik denk er daarom aan een eigen partij op te richten en deel te nemen aan de volgende verkiezingen. Maar tegelijkertijd weet ik al dat ik dat niet zal doen. Ik ben bang voor de gevolgen. Als ik mijn nek uitsteek zullen mensen in mijn directe nabijheid daarvan nadelige gevolgen ondervinden. Daar bedank ik dus voor. En ik had toch al een hekel aan vergaderen.