kerntaken-analyse

Afgelopen zondag berichtte Serge Mansur, ex-voorzitter van de Arubaanse handelsvereniging ATIA, in een ingezonden brief in de locale kranten, dat het openbaarmaken van de resultaten van de in 2007 gehouden kerntaken-analyse (zie eerdere berichten in dit blog) niet zo voorspoedig verloopt.
Hij veronderstelt dat de uitkomsten van de analyse nog veel beroerder zijn dan aanvankelijk werd aangenomen (voornaamste reden waarom de analyse werd uitgevoerd), en dat daarom niemand ermee naar buiten durft te komen.
Ik denk dat ik hem daarin gelijk moet geven.
Behoudens het doorlichten van de overheid om te bezien wat de wezenlijke taken zijn, door wie en waarom ze door bepaalde personen/instanties worden verricht, is een wezenlijk onderdeel van de analyse de efficientie van de taakverrichting, en daarmee de meest wenselijke manier van uitvoeren, te bepalen. Dit zal tot consequentie hebben dat 'dode en zieke' taakonderdelen/personen zullen worden weggesnoeid uit het takenpakket/de taakverdeling. Het gekuiste deel dat overblijft krijgt dan ruimte voor gezonde en hogere productie tegen lagere kosten.
Denkt men.
De werkelijkheid van de uitkomsten lijkt te zijn dat 'dood en ziek' een zo groot deel uitmaken van het apparaat dat na het wegsnoeien ervan slechts hier en daar stompjes overblijven waarmee niet meer rendabel te produceren is.
Hoe is deze situatie ontstaan?
Wel, ook de overheid kan niet zonder goed opgeleide en getalenteerde mensen. En die zijn schaars. Want hoewel de getalenteerde Arubanen net zo slim en goed opgeleid zijn als mensen elders, komt het merendeel na de opleiding niet meer terug naar het Eiland, omdat de perspectieven voor hen elders beter zijn en/of omdat zij elders partners vinden die wat minder gecharmeerd zijn van kleingeestigheid (eilandgeest: Aruba is centrum van de wereld).
De mensen die wel terugkomen na hun opleiding kunnen kiezen uit de 'hoerigheid' van het toerisme (likkie-likkie-Yankee-dollar), een eigen bedrijf opzetten (als je geld hebt), werken in het familiebedrijf, of werken voor de overheid onder 'meerderen' die je als bedreiging zien (want beter opgeleid). Dit laatste voor mensen die geen andere uitweg zien (studieschuld), en die dan maar genoegen nemen met de beroerde salarissen en de geringe ontplooiingsmogelijkheden voor 'niet gerelateerde' werknemers (het telt niet wie je bent, maar wie je kent). De vacatures dienen echter te worden opgevuld, en dat gebeurt dan uit arrenmoede met personeel uit het tweede of derde echelon die 'minder geequipeerd' zijn voor de functies en taken, en/of 'parachutisten' uit de (slecht)befaamde bataljons van F&F die de 'politieke elite' van alle partijen erop nahoudt.
Het naar buiten brengen van de resultaten van de analyse is voor alle politieke betrokkenen natuurlijk ook het publiceren van de analyse van het eigen politieke falen (want regeren is niet hetzelfde als met de vinger beschuldigend naar anderen wijzen).
Daarom; we kunnen er lang op wachten, maar de resultaten van de kerntaken-analyse komen nimmer naar buiten. Uit politiek lijfsbehoud. Het spijt ons mijnheer Mansur.......

mijn politieke partij?

Mijnheer Jorg heeft volkomen gelijk met zijn visie op de locale politiek. Zie Volkskrant 20 juni 2008. Wij in Aruba zien dit allesondermijnende gedoe al jarenlang met lede ogen aan; we willen het graag anders en beter. Maar we durven niet genoeg op te treden tegen de gevestigde orde omdat deze de touwtjes stevig in handen heeft, en omdat er nimmer met open vizier wordt gestreden. Alles gebeurt stiekem. Als jij je nek uitsteekt verliest je moeder of je oom zijn/haar baantje bij de overheid, ook al zijn ze de best gekwalificeerde kracht voor het werk. En dat blijft zo zolang het grootste gedeelte van de bevolking slecht geschoold is en slecht ge-informeerd wordt (er zijn natuurlijk wel slimmeriken, maar die verlaten ijlings het eiland als ze iets van hun leven willen maken). De enige legale manier om veranderingen in deze politiek te bewerkstelligen is het houden van verkiezingen voor de volksvertegenwoordigers in de Staten.
Het is verbazend, maar toch zijn er bij statenverkiezingen steeds weer integere en capabele personen bereid een nieuwe partij op te richten met het doel de rotzooi op te ruimen en er eindelijk een goed georganiseerd land van te maken met recht en rechtvaardigheid voor iedereen. Maar het zijn slechts enkelingen, die het niet alleen kunnen. Zij zijn afhankelijk van medestanders. Soms zijn het goede medestanders, mensen waar je wat aan hebt. Dikwijls zijn het medestanders met een eigen agenda. Opportunisten dus die graag meeliften op het kunnen en kennen en de populariteit van een lijsttrekker (kijk voor de grap nog eens naar het "aangroeisel" van de partijen die aan de verkiezingen van 2005 hebben meegedaan).
Een van de mogelijke groepen die invloed zou kunnen hebben op de gang van zaken bij de volgende verkiezingen (2009) is OPPA, de vereniging van gepensioneerde Arubaanse ambtenaren. Een club van ruim duizend "krasse knarren", aangestuurd door Paul van Niel, die zich door geen enkele politieke factie in de hoek laat zetten. Maar tot dusver hebben zij geen politieke aspiraties getoond.
Het gevolg van dit alles is dat ik een politiek ontheemde ben op Aruba. Ik denk er daarom aan een eigen partij op te richten en deel te nemen aan de volgende verkiezingen. Maar tegelijkertijd weet ik al dat ik dat niet zal doen. Ik ben bang voor de gevolgen. Als ik mijn nek uitsteek zullen mensen in mijn directe nabijheid daarvan nadelige gevolgen ondervinden. Daar bedank ik dus voor. En ik had toch al een hekel aan vergaderen.