In 2007 is in opdracht van het Land Aruba een kerntakenanalyse uitgevoerd welke alle overheidstaken omvatte, dus alle diensten die worden verricht door ambtenaren en tijdelijk personeel zoals arbeidscontractanten. Het doel was te bepalen welke taken intrinsiek door de overheid dienen te worden verricht, wat de kwaliteit van die diensten moet zijn, en welke huidige overheidstaken beter kunnen worden overgelaten aan particulier initiatief (privatisering heet dat met een mooi woord). De analyse werd uitbesteed aan een bedrijf dat hiervoor niet de benodigde kennis, kunde en/of ervaring in huis had, KPMG. Niettemin leidde deze kerntakenanalyse tot uitkomsten. Uitkomsten welke tot heden, november 2008, nog niet zijn gepubliceerd, en waar nog niets mee is gedaan. Kennelijk waren de resultaten zo onthutsend dat deze in de diepste lade van de Directie Personeel en Organisatie (DPO) zijn verstopt, met het doel dat ze er nimmer meer uitkomen.
Tijd dus voor een eigen analyse van wat kerntaken zijn van onze overheid, wat de kwaliteit van de dienstverlening moet zijn en van het aantal mensen en hun hoedanigheden die hiervoor benodigd zijn.
De voornaamste taak van de overheid is het waarborgen van het welzijn van alle ingezetenen van het Land. Zij doet dat door goed en rechtvaardig te besturen, wet, orde en veiligheid te handhaven, zorg te dragen voor goede openbare voorzieningen (scholing, gezondheidszorg en algemene infrastructuur), en in enge zin, de inrichting van het land.
Daarnaast de taken die noodzakelijk zijn voor het goede functioneren van het land, doch welke niet door particulier initiatief kunnen worden verricht, hetzij omdat zij de bevoegdheden van de ene burger jegens de andere overstijgen, hetzij omdat deze taken nimmer winstgevend kunnen worden verricht. In deze persoonlijke kerntakenanalyse wordt uitdrukkelijk gesteld dat het bedrijven van politiek beslist geen overheidstaak is of dient te zijn.
De kwaliteit van de door de overheid geleverde diensten moet goed, tijdig en betrouwbaar zijn. Dit houdt in dat de diensten dienen te worden geleverd door bekwame mensen, welke in elk opzicht berekend zijn voor hun taak en in goede samenwerking met anderen de gevraagde diensten tijdig kunnen en willen leveren.
Hoeveel overheidsdienaren nodig zijn wordt bepaald door de gegevens van een representatief aantal goed bestuurde landen te inventariseren en te middelen.
Je komt dan uit op een aantal dat overeenkomt met ca. 8 percent van de beroepsbevolking. Vertaald naar Aruba, met een beroepsbevolking (formeel) van ca. 52 percent van het totaal, kom je dan (indicatief) op 0,08 x 0,52 x 110000 = ruim 4500 overheidsdienaren.
Afzetten tegen de huidige situatie levert het volgende:
-er zijn ruim 6000 overheidsdienaren (volgens de kranten), dus 25 percent teveel;
-van die ruim 6000 is ruim 40 percent niet bekwaam en/of berekend voor de aan hen toevertrouwde dienstverlening, en/of presteert ondermaats, derhalve een tekort van 4500 - (6000 - (0,4 x 6000)) = 900 gekwalificeerde dienstverleners.
Conclusie: de overheid heeft een tekort van 900 gekwalificeerde mensen terwijl er ruim 2400 mensen op de loonlijst staan die niet doen waarvoor zij betaald worden.
Als de uitkomsten van deze persoonlijke (de overheid niets kostende) kerntakenanalyse overeenkomen met de resultaten welke onderin de diepe lade bij DPO liggen weet u nu in ieder geval de reden waarom ze daar reeds een jaar verstopt zijn. SCHAAMTE!.
Posts tonen met het label ambtenaren. Alle posts tonen
Posts tonen met het label ambtenaren. Alle posts tonen
08 november, 2008
15 maart, 2008
ambtenaren
De, volgens de opinio communis, meest luie beroepsgroep op Aruba is eindelijk in actie gekomen, en is al een week lang aan het demonstreren, werkonderbreken of staken. Dat vraagt veel energie en veel initiatief. Waar gaat het dan over?
Wel, Aruba ligt aan het einde van een heel lange handelsketen, en als ergens de handelsprijzen van producten of grondstoffen stijgen dan stijgen ze bij ons extreem, omdat iedereen in die lange handelsketen wil mee-eten. Bij voorbeeld, als de boer in Frankrijk 25 eurocent krijgt voor een kilo tarwe, dan kost een kilo meel hier in de supermarket minimaal AWG 2,50 (ex BBO!). Dat geldt evenzo voor aardappelen, bakolie en petroleumproducten. En vrijwel het enige wat locaal wordt geproduceerd is afval.
In de afgelopen jaren zijn hierdoor, mede onder invloed van waardevermindering van de US-dollar, de kosten van levensonderhoud sterk gestegen, en de bevolking werd hiervoor nauwelijks gecompenseerd. Het minimumloon werd met 100 AWG per maand opgetrokken tot AWG 1460,- en er werd wat met de loon- en winstbelasting gestoeid om de ergste effecten van de invoering van de omzetbelasting in 2007 te mitigeren. Maar dat was allemaal niet toereikend. Sedert 2001 is de koopkracht van de bevolking met minimaal 25 procent verminderd en men heeft steeds meer moeite om het hoofd boven water te houden.
De ambtenaren en gelijkgestelden willen hiervoor nu compensatie verkrijgen door het rechttrekken van achterstallige salarisverhogingen en indexering van hun inkomens evenredig met de stijging van de kosten van levensonderhoud.
De regering geeft tot dusver niet thuis. Zij heeft haar oude truc, met pinda's gooien, weer uit de kast gehaald, in de hoop dat zij "de kikkers in de kruiwagen kan houden" tot de lange feestweek voorafgaand aan Pasen, en dat daarna de gemoederen wel weer zijn gesust. Zij realiseert zich echter onvoldoende dat het dit keer echt pijn doet, en dat de pijn niet overgaat.
Bovendien beseft de regering niet dat zij haar geloofwaardigheid in rap tempo aan het verliezen is. Zij roept dat er geen geld is voor salarisverhoging en indexering, en dat de mensen die in het bedrijfsleven werkzaam zijn ook niet worden gecompenseerd, dus wat zeuren die ambtenaren nou.
Zij vergeet echter dat het voor eenieder zichtbaar is dat het merendeel der ministers in de afgelopen jaren vrijwel al hun sibbelingen tot in het derde echelon heeft benoemd of aangesteld in duurbetaalde functies waar zij qua talenten en kwaliteiten absoluut niet voor in aanmerking komen, en dat daarmee veel belastinggeld is gemoeid. Om maar niet te spreken van de talloze consultantsopdrachten, terbeschikkingstellingen, diensten en huurcontracten ten behoeve van exclusief de F&F-groep (friends and family). En de ambtenaren beseffen terecht dat daar een groot deel van hun indexeringsgelden naartoe zijn gevloeid.
De "meest luie beroepsgroep" zal daarom de acties voorlopig niet opgeven. Neen, integendeel zullen de acties worden opgevoerd heb ik de indruk. En als zij ditmaal niet hun zin krijgen zal de regering de boodschap "opzoute nu" tegemoet kunnen zien.
Wel, Aruba ligt aan het einde van een heel lange handelsketen, en als ergens de handelsprijzen van producten of grondstoffen stijgen dan stijgen ze bij ons extreem, omdat iedereen in die lange handelsketen wil mee-eten. Bij voorbeeld, als de boer in Frankrijk 25 eurocent krijgt voor een kilo tarwe, dan kost een kilo meel hier in de supermarket minimaal AWG 2,50 (ex BBO!). Dat geldt evenzo voor aardappelen, bakolie en petroleumproducten. En vrijwel het enige wat locaal wordt geproduceerd is afval.
In de afgelopen jaren zijn hierdoor, mede onder invloed van waardevermindering van de US-dollar, de kosten van levensonderhoud sterk gestegen, en de bevolking werd hiervoor nauwelijks gecompenseerd. Het minimumloon werd met 100 AWG per maand opgetrokken tot AWG 1460,- en er werd wat met de loon- en winstbelasting gestoeid om de ergste effecten van de invoering van de omzetbelasting in 2007 te mitigeren. Maar dat was allemaal niet toereikend. Sedert 2001 is de koopkracht van de bevolking met minimaal 25 procent verminderd en men heeft steeds meer moeite om het hoofd boven water te houden.
De ambtenaren en gelijkgestelden willen hiervoor nu compensatie verkrijgen door het rechttrekken van achterstallige salarisverhogingen en indexering van hun inkomens evenredig met de stijging van de kosten van levensonderhoud.
De regering geeft tot dusver niet thuis. Zij heeft haar oude truc, met pinda's gooien, weer uit de kast gehaald, in de hoop dat zij "de kikkers in de kruiwagen kan houden" tot de lange feestweek voorafgaand aan Pasen, en dat daarna de gemoederen wel weer zijn gesust. Zij realiseert zich echter onvoldoende dat het dit keer echt pijn doet, en dat de pijn niet overgaat.
Bovendien beseft de regering niet dat zij haar geloofwaardigheid in rap tempo aan het verliezen is. Zij roept dat er geen geld is voor salarisverhoging en indexering, en dat de mensen die in het bedrijfsleven werkzaam zijn ook niet worden gecompenseerd, dus wat zeuren die ambtenaren nou.
Zij vergeet echter dat het voor eenieder zichtbaar is dat het merendeel der ministers in de afgelopen jaren vrijwel al hun sibbelingen tot in het derde echelon heeft benoemd of aangesteld in duurbetaalde functies waar zij qua talenten en kwaliteiten absoluut niet voor in aanmerking komen, en dat daarmee veel belastinggeld is gemoeid. Om maar niet te spreken van de talloze consultantsopdrachten, terbeschikkingstellingen, diensten en huurcontracten ten behoeve van exclusief de F&F-groep (friends and family). En de ambtenaren beseffen terecht dat daar een groot deel van hun indexeringsgelden naartoe zijn gevloeid.
De "meest luie beroepsgroep" zal daarom de acties voorlopig niet opgeven. Neen, integendeel zullen de acties worden opgevoerd heb ik de indruk. En als zij ditmaal niet hun zin krijgen zal de regering de boodschap "opzoute nu" tegemoet kunnen zien.
Abonneren op:
Posts (Atom)
