de arawak

In de zeventiger jaren van de vorige eeuw, toen we nog in Den Haag woonden, en Aruba nog van de Arubanen was en niet van de toeristen, kwamen we er vrij dikwijls op vakantie. We logeerden dan meestal bij mijn schoonouders op Piedra Plat. Prima mensen, hartelijk en gastvrij, en alcoholvrij. Dat laatste is de reden dat we er dikwijls even tussenuit piepten om een drankje elders te halen. Ons voornaamste toevluchtsoord was dan "De Arawak", een gelegenheid aan het eind van de oude weg van Noord naar de Irausquin boulevard, ongeveer op de plaats waar nu het Lauffer, of Brickel, of hoe het hok ook mag heten, staat. De Arawak was een absoluut pretentieloze "drenkplaats" waar je elke Arubaan kon tegenkomen, en waar het immer oergezellig was. Het centrum ervan werd gevormd door een supergrote kast met ijs waarin het "Amstelbier" lag te koelen (kennelijk was er toen nog geen Curacao-fobie). Daar rondomheen een toog met opklapluiken en wat gammele barkrukken. Ernaast een kleine keuken voor de snacks, waarvan de "chicken in the basket" een begrip was. Kleine stukjes gefrituurde kip, geserveerd met gefrituurde aardappelen in de schil en wat saladegroenten in een authentiek rieten mandje. Verder bestek was afwezig dus vette handen enzo gegarandeerd. Je kon het naar keuze aan de toog geserveerd krijgen of aan enkele wiebeltafeltjes en stoeltjes die geen van alle zonder gebreken waren (recycling avant la lettre). Het geheel was opgevrolijkt met restjes verf in alle mogelijke kleuren, inclusief de omheining gemaakt van oude pakkisten en pallets. De eigenaren hadden echter veel plezier in hun werk en snel rijk worden was niet hun voornaamste zorg. Voor een tientje kon je je buik vol eten en behoorlijk dronken raken bovendien. Dat is nog immer het beeld van Aruba wat wij proberen vast te houden, en met ons vele bezoekers van het eerste uur denk ik. Echter met de intrede van het massatourisme in de jaren tachtig is veel van dit echte Aruba teloor gegaan. En dat is vooral jammer voor onszelf, Arubanen, die tegenwoordig zijn aangewezen op de vetschuren van Mac, King en Wendy, die een plastic ambiance hebben waar elke vorm van gezelligheid bewust afwezig is, en waar het credo luidt: opeten en wegwezen.